Паход на роварах па Карпатам. Кастрычнік-2014. Дзень чацвёрты- Апошні перавал

…пілі за сонца і вось яно! як ж прыемна сутракаць раніцу ў горах з сонцам. Нарэшце можна было высушыцца, пагрэцца пад праменямі, але пакуль яно было на тым сліхе і да нас не жадала даходзіць, ну што, тады мы паедзем да яго.Намёт мы ставілі на узвышшы, каб вадою нас не змыла, бо ліло з усіх шчылін. Куды не стань- усюды будзе вада на гарбату і на кашу. 

Адразу калі прачнуліся пачалі вывешвать усё што было. Завесілі усё альтанку. нават местная гуцулка (назва жыхароў тых мясцін) падышла і пацікавілася, што мы тут робім, і пашкадавала, што мы у яе не папыталі прытулку, а спалі пад дажджом.

 

Паехалі уздоўж паселішча, якое было кантрасным па хатам. Былі як вельмі багатыя хаты, там і бедныя. Насупраць багатых дарога была як у Беларусі, стаялі крамы і кавярні.

 

Каля адной з такой кавярні мы прыпыніліся каб папіць, нарэшце кавы. Ігар паглядзеў у карту і сказаў, што нас на перадзе чакае аж 3 перавалы па 800,900 і 1000 м. Вось як раз у такой паслядоўнасці нам трэба будзе іх пераязжаць. Прыйдзецца вельмі цяжка, але магло быць і цяжэй калі яшчэ быў б дождж.

Падзякавалі за смачную каву і паехалі. У параўнанні з прошлымі днямі, наш сенняшні маршрут быў вельмі прыгожымі, мы падымаліся сярод садоў. Вось напрыклад у гэтым садзе раслі арэхі. Аб’ектыў запацеў знутры, таму і атрымаўся такі эффект, як у інстаграме)

Метр за метрам мы падымаліся на першы перавал. Асноўнае перадача на ровары гэта 1-1, ну можна яшчэ і 1-2. Хуткасць пад’ёма была каля 7-9 км/г.

І вось ён, нарэшце, мы дасягнулі вышыню ў 800м і пад сонечнымі прамянямі пафатаграфавалі мясцовасць.    (панараму можна адчыніць у асобным вакенцы для лепшага агляду)

 

Ну і зразумела ж селфі для калекцыі- хутка можна выставу рабіць)

Далей быў спуск. Можна палічыць, што на спуске хуткасць павінна быць значна большай, але не.  За камяністых дарог прыходзілася пастаянна трымаць ровар на тармазах і хуткасць была каля 10-15 км/г. Тармазным калодкам не вельмі пашансавала, яны хутка сціраліся.

У Закарпацці рэдка можна было заўважыць такой актыўнай палітычнай дзейнасьці, як каля Івана-Франковска. Вось , напрыклад, адзін з рэдкім выпадкаў калі на хаце вісяць сцягі. Украіна хоча ў ЕЗ. 

А мы тым часам штурмуем другі перавал, але не заўсёды атрымлівалася на кані. Градус пад’ёма быў больш за градус той гарэлкі, што мы спрабавалі.

 

Вось трэба было прадаць ровары і набыць такі сродак перасоўвання.

Але мы не шукаем лёгкіх шляхоў- і вось мы ужо на другім перавале 900м.  І абавязкова зафіксавалі гэта 

Так як было ужо каля 15 гадзін, а мы яшчэ не абедалі, то расклаліся тут.

папілі Высакагорнай гарбаты высока у гарах)

Трымайце яшчэ пару фотаздымкаў з перавалу.

Якой прыемнай нечаканасцю было адразу пасля абеду ўбачыць вось гэта!

Сабакі убачыўшы нас, пачалі гаўкаць. А авечкі сваімі званкамі гралі такую мелодую, што не хацелася нікуды далей ехаць, а слухаць, слухаць і слухаць. Паглядзіце відэа і паслухайцке таксама гэта абавязкова, яно не шмат важыць.

Прыгажэй, мабыць, я яшчэ нічога не бачыў)

І гэта быў адзін з найпрыгажэйшых перавалаў

А там унізе утульна месцілася Кобылецкая поляна, куды нам і трэба было з’ехаць і зноў узяць апошні, самы высокі перавал у 1000м, вось  там ён удалечыні.

Ужо і сонца пачынала садзіцца. Ужо відавочным было тое, што у Рахаў мы прыедзем у цемені.

Радавала хоць тое, што падымалися мы па добрай дарозе і настрой быў выдатны.

Вось тое сонца, якому мы так радаваліся,  зашло за вялізную гору і больш мы яго у той дзень не бачылі

 

Прыехалі мы ў Рахаў позна. Далей трэба было паглядзець ці можна з яго дабрацца цягніком да Івана-Франковска, ці прыйдзе за дзень праехаць па асфальце 150 км каб паспець на цягнік да дому. Ужо гатовы былі да таго каб не спаць, а адразу ехаць. Але к шчасцю, ці не к аватурызму, цягнік усё ж такі быў.

У нас было яшчэ шмат часу да яго, бо ён адпраўляўся у 00-30. паездзілі па горадзе пашукалі лазню, але не знайшлі. Пераапраналіся на чугуначным вакзале. Там, дарэчы і паелі і папілі. Потым толькі пачалі прыходзіць людзі. 

Такім чынам наш паход па Карпатах скончыўся, але заўтра яшчэ быў дзень каб пакатацца па Івана-Франковску і паесьці мясцовай ежы. Пра гэта я напішу у асобнай справаздачы. Мы падняліся агульна на 4422 м за гэтыя чатыры дні.

Усім дзякуй хто надаў увагу і прачытаў усё справаздачу. А яшчэ дзякуй Ігару, што арганізаваў такі цудоўны восеньскі паход на Карпаты. Абавязкова едзьце сюды увосенні. Дарэчы мы не сустрэлі ніводнага турыста за ўвесь час.

Жыве Беларусь і Слава Украіне =)

 

Читайте также:

%d такие блоггеры, как: